Me, my boys, me boy

 Bibihira ka nga lang makakakita o makakakilala ng isang babae na Mechanical Engineering ang course.  Hindi rin usual yung babae na puro lalake ang barkada.  Maliit na porsyento lamang sila ng populasyon.  Sabihin na nating 20%, o baka mas mababa pa.  Dun sa kaunting yun, isa ako sa kanila.

Boyish daw ako sabi ng karamihan.  Pero minsan, kapag iniisip ko, hindi din naman mashado.  Masasabi kong ako'y biktima lamang ng pagkakataon.

Ang totoo, hindi talaga Mechanical Engineering ang gusto kong kunin nung nasa high school pa ako.  Bago ako gumraduate, desidido na ako na maging Accountant.  Yun pa nga ang nakalagay sa yearbook namin eh.  Minalas nga lang at hindi yun ang nakuha ko.  Nag-apply din naman ako sa ibang schools at natanggap ako sa accountancy pero gusto ko talaga sa UP.  Nung first year ako, desidido pa ako na magshishift ako sa BAA pero narealize ko na napamahal na rin sa akin ang ME.  Natutunan ko nang maappreciate yung oppurtunities na maibibigay sa akin ng pagiging ME kaya hindi na rin ako nagshift. 

Maraming ipinagbago ang buhay ko simula nung pumasok ako ng college.  Yung dating nerdy na valedictorian na puro babae lang ang barkada, napasama na sa mga guys.  Hindi din naman kasi maiiwasan.  Sobrang daming lalake sa Eng'g at sobrang weird na talaga kung kahit isa ay wala akong lalakeng kaibigan.  Ang totoo, kahit galing ako sa Co-Ed na school, hindi pa rin talaga ako sanay dati sa maraming lalakeng kaklase dahil nung high school, apat lang ang boys sa section ko.  Out of 35 students, apat lang ang lalake, sobrang minority talaga ang mga lalake kaya parang hindi ko rin sila naramdaman.  Parang all-girls school nga yung school namin kung titignan sa section namin.  Imagine mo na lang yung prom namin, puro babae lang kami nagsasayawan dahil konti lang ang lalake at hindi nila kayang pagsabayin lahat. 

Sa college, kabaliktaran ng high school, sobra.  Nagulat ako nung math 17 ko na class, puro blockmates ko ang classmates ko at kamusta naman, 5 lang ata kaming girls!  Nakakapanibago talaga yun. At dahil hindi ako sanay, lagi akong conscious sa lahat ng galaw ko.  Naging tahimik ang dating super energetic na babae.  Nakakahiya kasi, andaming lalake.  Nung tumagal, nagsawa na rin akong maging conscious, kaya ang sabi ko, BAHALA NA! Bahala na kung magulo yung buhok ko. Bahala na kung pangit yung damit ko.  Bahala na kung hindi ako super nice.  Yun na siguro yung simula ng pagiging boyish ko.

Nung nagtagal, hindi na ako concerned sa lip balms, candy mags (na super uso nung high school ako), shoes, blouses at kung ano ano pang kakikayan.  Nagsubside ang inner fashionista ko, yung tipong pambahay mode pa rin kahit nasa school na at keber ko na lang sa mga makakapansin.  Hindi na rin ako conyo (konti na lang){oo conyo ako, at one point in my freaking life, nakakainis noh?}  Sobrang wala na akong pakialam sa mga "silly cat-fights".  At higit sa lahat, mas naging comfortable na ako na kasama ang mga guys kaysa sa mga girls.

Narealize ko rin na mas madaling makisama sa mga lalake.  Kasi, unless the both of you are going down romance avenue, hindi na kailangang maging super conscious ng girl sa lahat ng gagawin niya.  Yung friendship with guys, they're never superficial.  Hindi kagaya ng sa girls, you just don't know who's true.  Kaya siguro tayong mga girls, we like to have people who we call "bestfriends" kasi meron tayong "friends", "close friends", "friend friends", "kinda friends" at kung anu ano pang mga ka-ekekan.  Nakuha mo ba? Sana.

 Ayun.  Hindi naman talaga ako tomboy, hindi lang ako kikay.  yun lang.

Spur-of-the-moment entry

I was supposed to write something about me being boyish but I changed my mind when I realized I was not making sense.  Silly me.

 Anyway, I just felt like writing an entry in English.  Just thought I needed to practice my skills.

There's just something, rather, someone, who's bugging me lately.  I'm not really sure about his intention but the way he speaks, it doesn't sound good to me.  I'm the type of person who really freaks out whenever confronted by these kinds of "situations". I told him what he wanted to hear and I am now praying that nothing unexpected turns up from what I said.  I, honestly, don't want to be involved with anything or anyone yet.  So I'm wishing that wherever he's going with this stuff, hope it's not somewhere I don't want to be or somewhere I'm not comfortable.  It's just not me.

Christmas Rush

Gaya ng karamihan, paboritong holiday ko rin ang Pasko.  Sa panahong ito kasi, parang bumabait lahat ng tao.  Dumadami ang mga "Outreach Programs", marami ang namimili ng mga regalo para sa mga mahalaga sa kanila.  Pero ang hindi ko naintindihan kaagad ay kung bakit mas sumusungit ang mga saleslady sa mall tuwing ganitong season.

 Ang totoo, lagi silang masungit kapag sale.  Isa ba itong pagpapakita ng diskrimination?  Dahil maaaring sinasabi nila na yung mga mahihirap lang ang bumibili sa sale.  Pero mali yung ganyang argument.  Marami akong kakilala na may-kaya na suki ng Divi at 168.

 O baka naman pagod lang sila?  Panahon na kasi ngayon ng tinatawag nilang "Holiday Rush".  Madaming tao sa mga malls at alam kong nakakastress talaga kapag maraming tao.  Mabuti kung ang lahat ng customers ay mabait, pero hindi.  Yung iba kasi super demanding at mga bitch pa.  Lalo na sa mga bilihan ng damit.  Andaming mga bitch na customer lalo na sa fitting rooms.  Argh! (Halata bang I'm talking from my experience?)

May isa pa akong experience kung saan nasaktan ang aking ego.  December 16, birthday ng papa ko.  May impromptu party sa bahay kaya naman hindi kami nakabili ng yelo.  Kasama ang ate ko, nilibot namin ang Muntinlupa para lang makahanap ng yelo.  Tila isang delubyo ang aming naranasan dahil sa lahat ng 7-11 na napuntahan namin, walang yelo.  So nakarating kami sa South Supermarket sa Alabang.  Siguro nga hindi maganda yung damit ko (naka engg angas shirt ako at shorts) pero nainis ako nung sinabi nung bagger na, "Mam, hatid ko na po kayo.  Saang jeep po ba ang sasakyan niyo?"  Tangina, gusto kong tarayan siya at sabihing "May kotse ako(with attitude)" pero ang nagawa ko na lang ay sabihing "May kotse po ako (parang angel)".  Sabihin niyo nang brat ako, pero naiinis talaga ako kapag ganun yung mga tao sa akin.  Ayokong iniimply na hampas lupa ako.  Hindi ako "show-off" pagdating sa pananamit o sa mga gadgets(pwera lang sa aking digicam) pero hindi naman ibig sabihin nun na super poor kami para magsakay ng 24 bottles ng 1.5 liters na coke sa jeep.  Sana nag-iisip siya bago siya magtanong…

Pero hindi ko naman sinusumpa lahat ng mga saleslady, bagger, cashier at lahat ng nagtatrabaho sa mga malls.  Ang totoo nga, saludo ako sa kanila dahil hindi naman madali ang trabahong ginagawa nila.  At mas madalas silang magalang kaysa sa masungit. Once a year lang naman ang mga Christmas sales diba?

*Pasensya na sa pagka-brat ng post.* 

Ulan

Umihip ang malamig na hangin.  Inilapit ko ang aking katawan sayo upang hindi ako gaanong lamigin.  Leche, dalawang araw na tayong inuulan dito sa bundok na ito.  Paano kaya ako kung wala ka?

Hindi naman ganito ang tingin ko sayo dati eh.  Para na kitang kapatid, nakakatawa pa nga ang tawag ko sayo.  Pero baka epekto lang ito ng alak.  Sinabi ko naman kasi sa inyo na hindi ako umiinom.  Yan tuloy, napaamin ninyo ako sa isang bagay na walang ka-kwenta-kwenta.  Pero nagsabi lang naman ako ng totoo nun, hindi ko inaasahan na ganito ang magiging epekto sa akin.

Bakit nga ba kasi ikaw pa?  Naguguluhan na rin ako.  Pero sana wag mong maramdaman na may dapat kang gawin dahil lang nalaman mo yun.  Mas matutuwa ako kung aarte ka na parang wala kang narinig.  Parang wala kang nalaman.  Wala sanang magbago sa pakikitungo mo sa akin.  Ayoko na maging espesyal ako sa iyo dahil lang nalaman mo na ganun ka sa akin.  Pag ginawa mo yun, magagalit lang ako sayo. 

Nga pala, may nakakatawa akong ikukwento sayo.  Sabi nung classmate ko, magkamukha daw tayo sa picture.  Asa? Haha. 

Nasan na nga ba?

Antagal kong nawala.  Pano ba naman, nung last week, nastranded ako sa mga bundok ng Makiling… hay next time na ang kwento.. tulog na muna ako..

sorry sa walang kwentang post..