Hindi pwedeng ako lang

Natapos din ang linggong ito! At natutuwa ako dahil maganda ang naging resulta nung isa kong exam.  Nakapasa ako at mataas pa ito sa inaasahan ko.  Natutuwa talaga ako.

Tinatamad na akong mag-blog.  Bakit kaya?  Ah, kasi minsan pinagmumulan lang ng gulo ang mga sinusulat ko dito.  Hindi naman kasi lingid sa kaalaman ng mga kaibigan ko na may blog nga ako at syempre, dahil available itong mabasa online, nababasa nila ito.

Nahihirapan na akong kausapin yung isang kong kaibigan.  Hindi ko na kasi alam kung anong sasabihin sa kanya eh.  Nabasa niya ang blog ko at feeling niya isa siya sa mga tinutukoy ko sa isa kong post.  Di ko talaga alam kung anong gagawin.

Nakakalungkot lang sapagkat dahil doon, nawalan na ako ng ganang sabihin ang mga nararamdaman ko dito.  Nakakalungkot dahil kapag tinigil ko ang pagsusulat dito, mawawalan na ako ng hingahan ng iniisip.  At nalulungkot ako dahil parang sa tingin niya nagbago na ako.

Sorry magulo ako. 

Shit quits

Quitters never win. Winners never quit.

Just when I thought I could handle all the pressures of college life, someone taps me in the back and reminds me I almost failed math17.

Engineering is really hard.  It's not like the social sciences wherein you only need to understand life to pass.  In Engineering, pure common sense will not suffice.  You have to back it up with fancy math skills and a high tolerance of what Newton loved.  It's not one or the other, it's all or nothing.

But I always remember the quote above.  I learned that way back in high school.  And it doen't take a rocket scientist to figure this one out.  Once you quit, you take away the chance of possibly succeeding.  If you continue the fight, you have a fifty-fifty chance of ending up at the top or falling down the hill.

So I must gather myself together.  I have 4 exams next week and I can only wish myself luck.  I just have to remember: SHIT QUITS! 

ps: tae yun. nakakainis. may dyug na pala yung crush ko. asa talaga ako.