my bad

It's been a month since I last posted in this blog.  And the weird thing is, I'm not missing it. 

 I just can't find things to write about, or think of interesting stories to tell.  And I am preoccupied with things like my org and acads. 

The truth is, my life has never been this interesting.  Great things are happening to my org this semester.  An increase in application, more fun members, more bonding times, and a whole lot of new experiences.  I really hope this surge of new things will come continuously for us so we can be the new and improved CREST come engg week.

As for my acads, I have a big load this sem, I should start taking things seriously now.

About my love life, my head is up, I think someone's poking me in the elbow.  Let's just wait and see.

About my gimik life, I already know how to drink two red horse and not be drunk! wee!

I actually can't believe I wrote something in the "gimick life" part… hahaha… I actually have a "gimmick life!"!

I'll try to update this blog more frequently from now on, but I can't promise that I can bloghop anymore.  And for that, I should not be expecting comments anymore! haha.. poor me… ok I'm not fishing! 

Summer Breeze Makes Me Feel Fine

Along with the rise of temperature this summer is the continuous pile up of things i need to do.  Summertime is FOPC time.  I am the new president of our org and I am kept very busy with all this Freshman Orientation works.  Add to that the not-so-easy job of moving peoples asses so we can all be productive for our org.  We also need to be scavengers so we can gather as much PET bottles and papers as possible.  It really is hard work, i do hope all our efforts will pay off and we can be allowed to handle a freshie block next school year.

And I thought I could relax this summer, I guess I was wrong.  After taking over the presidency of the org, my schedule has become more hectic than ever.  But I learned an important thing, if a person doesn't like to help, i should not bother myself trying to convince him, it will only make me feel bad.  Even if that person doesn't say it explicitly, if i can already feel that he doesn't like to do things, I won't make myself feel bad anymore.  It would be a favor for me and and for him.

Wala.. drama na naman.. SAUCE!!  

Two weeks na lang!

UtakGago, ako man ay tigang na rin.  Hindi ko maimagine na makakatagal ako ng ganito nang hindi nag-popost.  Kakaiba ang pakiramdam ngayong isa-isa ko nanamang pinipindot ang mga letra ng keyboard.  Nakakamiss din pala.

Matagal akong nawala dahil maraming nangyari sa akin.  Nawala ang aking mahal na digicam noong February 25. Eksaktong anim na buwan pagkatapos ko siyang bilhin.  Hindi ako makapaniwala na ganun ganun na lang iyong mawawala sa akin.  Napagluksaan ko na ito at sana hindi na ito mangyari muli sa aking bagong biling cellphone.  Ito'y isa namang Motorola L6, ang kakaiba sa kanya ay color pink siya!  Cute di ba?  Muli, kagaya ng aking digicam, pera ko nanaman ang pinangbili ko sa cellphone ko.  Ang yaman ko! haha joke lang.

Pero hindi naman puro masama ang nangyari sa akin.  Kaakibat naman ng pagkawala ng Digicam ko sa Baler, Aurora ang experience ng first time na mag-surfing.  Oo, as in SURFING! Surfboard, wax at waves! Surfing talaga!  Kakaiba ang feeling ng dinadala ka ng alon.  Kahit sobrang sakit ng katawan ko pagkatapos, masaya pa rin.  Napuno ang katawan ko ng pasa at mga sugat pero ok lang sa akin, dahil isang walang kapalit na karanasan naman ang kasama ng mga galos na ito.

Nung weekend na iyon din una akong nakainom ng beer.  Grabe, halata talaga na hindi ako sanay uminom dahil naka isang bote pa lang ako ng SanMig Light, nahilo na ako at umakyat na agad sa room.  Nakakahiya sa mga kainuman pero wala ako magagawa.  Promise, sa susunod, malakas na akong uminom! haha! joke lang!

Malapit nang matapos ang semestreng ito, balik buhay blogging nanaman! Two weeks na lang!!!  

Christmas Rush

Gaya ng karamihan, paboritong holiday ko rin ang Pasko.  Sa panahong ito kasi, parang bumabait lahat ng tao.  Dumadami ang mga "Outreach Programs", marami ang namimili ng mga regalo para sa mga mahalaga sa kanila.  Pero ang hindi ko naintindihan kaagad ay kung bakit mas sumusungit ang mga saleslady sa mall tuwing ganitong season.

 Ang totoo, lagi silang masungit kapag sale.  Isa ba itong pagpapakita ng diskrimination?  Dahil maaaring sinasabi nila na yung mga mahihirap lang ang bumibili sa sale.  Pero mali yung ganyang argument.  Marami akong kakilala na may-kaya na suki ng Divi at 168.

 O baka naman pagod lang sila?  Panahon na kasi ngayon ng tinatawag nilang "Holiday Rush".  Madaming tao sa mga malls at alam kong nakakastress talaga kapag maraming tao.  Mabuti kung ang lahat ng customers ay mabait, pero hindi.  Yung iba kasi super demanding at mga bitch pa.  Lalo na sa mga bilihan ng damit.  Andaming mga bitch na customer lalo na sa fitting rooms.  Argh! (Halata bang I'm talking from my experience?)

May isa pa akong experience kung saan nasaktan ang aking ego.  December 16, birthday ng papa ko.  May impromptu party sa bahay kaya naman hindi kami nakabili ng yelo.  Kasama ang ate ko, nilibot namin ang Muntinlupa para lang makahanap ng yelo.  Tila isang delubyo ang aming naranasan dahil sa lahat ng 7-11 na napuntahan namin, walang yelo.  So nakarating kami sa South Supermarket sa Alabang.  Siguro nga hindi maganda yung damit ko (naka engg angas shirt ako at shorts) pero nainis ako nung sinabi nung bagger na, "Mam, hatid ko na po kayo.  Saang jeep po ba ang sasakyan niyo?"  Tangina, gusto kong tarayan siya at sabihing "May kotse ako(with attitude)" pero ang nagawa ko na lang ay sabihing "May kotse po ako (parang angel)".  Sabihin niyo nang brat ako, pero naiinis talaga ako kapag ganun yung mga tao sa akin.  Ayokong iniimply na hampas lupa ako.  Hindi ako "show-off" pagdating sa pananamit o sa mga gadgets(pwera lang sa aking digicam) pero hindi naman ibig sabihin nun na super poor kami para magsakay ng 24 bottles ng 1.5 liters na coke sa jeep.  Sana nag-iisip siya bago siya magtanong…

Pero hindi ko naman sinusumpa lahat ng mga saleslady, bagger, cashier at lahat ng nagtatrabaho sa mga malls.  Ang totoo nga, saludo ako sa kanila dahil hindi naman madali ang trabahong ginagawa nila.  At mas madalas silang magalang kaysa sa masungit. Once a year lang naman ang mga Christmas sales diba?

*Pasensya na sa pagka-brat ng post.* 

Nasan na nga ba?

Antagal kong nawala.  Pano ba naman, nung last week, nastranded ako sa mga bundok ng Makiling… hay next time na ang kwento.. tulog na muna ako..

sorry sa walang kwentang post..