Shit quits

Quitters never win. Winners never quit.

Just when I thought I could handle all the pressures of college life, someone taps me in the back and reminds me I almost failed math17.

Engineering is really hard.  It's not like the social sciences wherein you only need to understand life to pass.  In Engineering, pure common sense will not suffice.  You have to back it up with fancy math skills and a high tolerance of what Newton loved.  It's not one or the other, it's all or nothing.

But I always remember the quote above.  I learned that way back in high school.  And it doen't take a rocket scientist to figure this one out.  Once you quit, you take away the chance of possibly succeeding.  If you continue the fight, you have a fifty-fifty chance of ending up at the top or falling down the hill.

So I must gather myself together.  I have 4 exams next week and I can only wish myself luck.  I just have to remember: SHIT QUITS! 

ps: tae yun. nakakainis. may dyug na pala yung crush ko. asa talaga ako. 

Just doing it ain’t that easy

Being able to tell someone what I feel was always hard for me.  In fact, it still is hard for me.  I consider it a very unusual thing, probably the most absurd thing i could ever do.

However, I always hear people saying that life is too short and you must tell the person you love how you feel because you cannot be sure if he will still be around tomorrow.  You should seize the moment, take every chance that passes you by.  Do everything that you must so that whatever happens, you won't spend the rest of your life in misery, walking through the what-if's and may-have-been's with a long face.

Easier said than done I say.

You see, doing this is a risk.  It's like entering a dark maze.  You know it's a maze.  You know you could get lost inside, you could go hungry, you could not see where you'll be heading.  You could die, or you could survive.  You know it's a fifty-fifty chance of succeeding, but somehow, the thought of failing overpowers the thought of possibly succeeding.  Then you lose hope and start walking away from the maze.  You then forget why you're even there in the first place.  You try to convince yourself that walking away is no big deal.  Everyone does it, anyway.  But then you're not convinced by yourself.  You'll try to find something that will be more do-able for you, just to console yourself, just for you to feel better about what you've failed to do.  You'll try to divert your attention to something else but deep inside, you know the maze is still there, waiting for you to explore it.  The finish line is blurred but you know it still wants you and you definitely want it.

It is an endless cycle.  Wanting, dreaming, thinking of doing it, saying "maybe not", then thinking again, saying "or maybe yes!", then thinking again, walking away, regretting… It will go on as long as you haven't decided to end it.  And there's is only one sure way of ending it, just do t.

I still lack the courage to do things. The outcome will be the number one consideration.  And, for as long as rejection is one of the endpoints in this equation, expect me to shut my blabber.

Goodbye ‘06. Hello ‘07.

2006 is one hell of a ride for me.  Madaming mga nangyari, mga first times, mga most memorable, mga most embarassing at kung anu-ano pa.  Madaming nakilalang mga bagong tao, mayroon naman na dati nang kilala pero ngayon lang talagang naging close.  Sa dami ng nangyari, naimagine mo bang naguupdate pa rin ako ng blog! haha.  More than one year na akong nagboblog, nakakatuwa dahil hindi pa rin ako nagsasawa.

Eto ang aking "2006's List of Anything Worth Mentioning"

1. Nakaakyat ako sa 3 bundok ngayong taon.  Mt.Pundaquit in Zambales, Mt. Daguldol in Batangas and Mt. Makiling in Laguna.  Bawat bundok iba pero lahat masaya!
2. Self confessed underaged-drinker! haha
3. Got close with a lot of new people, isa na si Ghoent! I'm very thankful na nakilala ko si Ghoent this year, she really made a difference in my life
4. Got my first shot at being independent and handled it fairly well.
5. Made my first ever major purchase– my very own Sony DSC-T5 Digital Still Camera! 
6. Became a College Scholar for the very first time in my entire life.  I hope it won't be the last.
7. I learned a lot about when to shut my mouth.  A lesson learned the hard way.
8. Learned so much about having to risk things without feeling so much guilt.  Because in the end, you'll realize that it's worth all the trouble.

And lastly,

Infatuation kills.

Happy New Year everyone!  

Me, my boys, me boy

 Bibihira ka nga lang makakakita o makakakilala ng isang babae na Mechanical Engineering ang course.  Hindi rin usual yung babae na puro lalake ang barkada.  Maliit na porsyento lamang sila ng populasyon.  Sabihin na nating 20%, o baka mas mababa pa.  Dun sa kaunting yun, isa ako sa kanila.

Boyish daw ako sabi ng karamihan.  Pero minsan, kapag iniisip ko, hindi din naman mashado.  Masasabi kong ako'y biktima lamang ng pagkakataon.

Ang totoo, hindi talaga Mechanical Engineering ang gusto kong kunin nung nasa high school pa ako.  Bago ako gumraduate, desidido na ako na maging Accountant.  Yun pa nga ang nakalagay sa yearbook namin eh.  Minalas nga lang at hindi yun ang nakuha ko.  Nag-apply din naman ako sa ibang schools at natanggap ako sa accountancy pero gusto ko talaga sa UP.  Nung first year ako, desidido pa ako na magshishift ako sa BAA pero narealize ko na napamahal na rin sa akin ang ME.  Natutunan ko nang maappreciate yung oppurtunities na maibibigay sa akin ng pagiging ME kaya hindi na rin ako nagshift. 

Maraming ipinagbago ang buhay ko simula nung pumasok ako ng college.  Yung dating nerdy na valedictorian na puro babae lang ang barkada, napasama na sa mga guys.  Hindi din naman kasi maiiwasan.  Sobrang daming lalake sa Eng'g at sobrang weird na talaga kung kahit isa ay wala akong lalakeng kaibigan.  Ang totoo, kahit galing ako sa Co-Ed na school, hindi pa rin talaga ako sanay dati sa maraming lalakeng kaklase dahil nung high school, apat lang ang boys sa section ko.  Out of 35 students, apat lang ang lalake, sobrang minority talaga ang mga lalake kaya parang hindi ko rin sila naramdaman.  Parang all-girls school nga yung school namin kung titignan sa section namin.  Imagine mo na lang yung prom namin, puro babae lang kami nagsasayawan dahil konti lang ang lalake at hindi nila kayang pagsabayin lahat. 

Sa college, kabaliktaran ng high school, sobra.  Nagulat ako nung math 17 ko na class, puro blockmates ko ang classmates ko at kamusta naman, 5 lang ata kaming girls!  Nakakapanibago talaga yun. At dahil hindi ako sanay, lagi akong conscious sa lahat ng galaw ko.  Naging tahimik ang dating super energetic na babae.  Nakakahiya kasi, andaming lalake.  Nung tumagal, nagsawa na rin akong maging conscious, kaya ang sabi ko, BAHALA NA! Bahala na kung magulo yung buhok ko. Bahala na kung pangit yung damit ko.  Bahala na kung hindi ako super nice.  Yun na siguro yung simula ng pagiging boyish ko.

Nung nagtagal, hindi na ako concerned sa lip balms, candy mags (na super uso nung high school ako), shoes, blouses at kung ano ano pang kakikayan.  Nagsubside ang inner fashionista ko, yung tipong pambahay mode pa rin kahit nasa school na at keber ko na lang sa mga makakapansin.  Hindi na rin ako conyo (konti na lang){oo conyo ako, at one point in my freaking life, nakakainis noh?}  Sobrang wala na akong pakialam sa mga "silly cat-fights".  At higit sa lahat, mas naging comfortable na ako na kasama ang mga guys kaysa sa mga girls.

Narealize ko rin na mas madaling makisama sa mga lalake.  Kasi, unless the both of you are going down romance avenue, hindi na kailangang maging super conscious ng girl sa lahat ng gagawin niya.  Yung friendship with guys, they're never superficial.  Hindi kagaya ng sa girls, you just don't know who's true.  Kaya siguro tayong mga girls, we like to have people who we call "bestfriends" kasi meron tayong "friends", "close friends", "friend friends", "kinda friends" at kung anu ano pang mga ka-ekekan.  Nakuha mo ba? Sana.

 Ayun.  Hindi naman talaga ako tomboy, hindi lang ako kikay.  yun lang.

Christmas Rush

Gaya ng karamihan, paboritong holiday ko rin ang Pasko.  Sa panahong ito kasi, parang bumabait lahat ng tao.  Dumadami ang mga "Outreach Programs", marami ang namimili ng mga regalo para sa mga mahalaga sa kanila.  Pero ang hindi ko naintindihan kaagad ay kung bakit mas sumusungit ang mga saleslady sa mall tuwing ganitong season.

 Ang totoo, lagi silang masungit kapag sale.  Isa ba itong pagpapakita ng diskrimination?  Dahil maaaring sinasabi nila na yung mga mahihirap lang ang bumibili sa sale.  Pero mali yung ganyang argument.  Marami akong kakilala na may-kaya na suki ng Divi at 168.

 O baka naman pagod lang sila?  Panahon na kasi ngayon ng tinatawag nilang "Holiday Rush".  Madaming tao sa mga malls at alam kong nakakastress talaga kapag maraming tao.  Mabuti kung ang lahat ng customers ay mabait, pero hindi.  Yung iba kasi super demanding at mga bitch pa.  Lalo na sa mga bilihan ng damit.  Andaming mga bitch na customer lalo na sa fitting rooms.  Argh! (Halata bang I'm talking from my experience?)

May isa pa akong experience kung saan nasaktan ang aking ego.  December 16, birthday ng papa ko.  May impromptu party sa bahay kaya naman hindi kami nakabili ng yelo.  Kasama ang ate ko, nilibot namin ang Muntinlupa para lang makahanap ng yelo.  Tila isang delubyo ang aming naranasan dahil sa lahat ng 7-11 na napuntahan namin, walang yelo.  So nakarating kami sa South Supermarket sa Alabang.  Siguro nga hindi maganda yung damit ko (naka engg angas shirt ako at shorts) pero nainis ako nung sinabi nung bagger na, "Mam, hatid ko na po kayo.  Saang jeep po ba ang sasakyan niyo?"  Tangina, gusto kong tarayan siya at sabihing "May kotse ako(with attitude)" pero ang nagawa ko na lang ay sabihing "May kotse po ako (parang angel)".  Sabihin niyo nang brat ako, pero naiinis talaga ako kapag ganun yung mga tao sa akin.  Ayokong iniimply na hampas lupa ako.  Hindi ako "show-off" pagdating sa pananamit o sa mga gadgets(pwera lang sa aking digicam) pero hindi naman ibig sabihin nun na super poor kami para magsakay ng 24 bottles ng 1.5 liters na coke sa jeep.  Sana nag-iisip siya bago siya magtanong…

Pero hindi ko naman sinusumpa lahat ng mga saleslady, bagger, cashier at lahat ng nagtatrabaho sa mga malls.  Ang totoo nga, saludo ako sa kanila dahil hindi naman madali ang trabahong ginagawa nila.  At mas madalas silang magalang kaysa sa masungit. Once a year lang naman ang mga Christmas sales diba?

*Pasensya na sa pagka-brat ng post.*